Marienbad 2026

Ik heb hier en daar wel al fragmenten van andere partijen (zie onder andere hier) gepubliceerd, maar een echt verslag was er nog niet.

Helmut Froeyman had hier al enkele jaren aan deelgenomen in de “gewone” open, en kon me voor dit jaar overhalen om deel te nemen. Een extra aantrekkingskracht voor mij was de organisatie van een seniorentornooi. Ik heb de jongste jaren teveel “klop” gekregen om meer dan genoeg respect te hebben voor jeugdspelers van 10-11 jaar. Daarom dus een bescheiden poging tot “farming” in mijn tweede seniorentornooi.

Helmut reed de long and winding road, dus was dat een zorg minder voor mij (geen vermoeidheid van een lange rit, geen zorgen over winterbanden of autovignetten, geen risico voor de auto). De hele rit hadden we geen last van sneeuw, maar eenmaal de uitlopers van het Ertsgebergte overwonnen, zaten we in een sneeuwlandschap. Mooi, maar in een heuvelachtig gebied met verijsde sneeuw op parkings, ook niet zonder gevaren.

Het tornooi had plaats in het Spa Continental Hotel - het klinkt indrukwekkend, maar het was een goed, comfortabel hotel; tikje gedateerd, maar alles in orde. Een verblijf in het tornooihotel zelf was lekker makkelijk voor de kapitaalkrachtigen onder ons. Niet dat de kamers zo’n fortuin kostten, maar het maakt het tornooileven wel eenvoudiger, en waarom voor enkele euro’s minder iets kiezen wat minder praktisch is. Je hebt je hele leven gewerkt, je bent spaarzaam geweest, dus mag zoiets wel eens. Het ontbijt was prima (enkel de koffie kon beter), met afwisseling in enkele warme gerechten (de dikke vleessoep op één van de laatste dagen was een hartversterkend opkikkertje, dat zelfs had kunnen dienen als middagmaal).

Het hele tornooi zweefde een ballon in de vorm van een 2 tegen het plafond van de tornooizaal (zie foto), boven de topborden, vermoedelijk een overblijfsel van een of ander feestje. Profetisch zo bleek: Helmut (tweede op rating) speelde er de hele tijd onder en hij veroverde dan ook de tweede plaats in het tornooi achter een ongenaakbare Keith Arkell, die zich (zoals sommige andere grootmeesters) prima voelt in seniorentornooien. Zo speelt Arkell straks ook in Teplice en deze zomer ook in Dieppe mee.

Helmut ontliep een vroege ontmoeting met de Engelsman, door een vroege remise in het tornooi, maar uiteindelijk kwam het er toch van. Arkell probeerde, Helmut keepte en zo eindigden beiden op hun ongeslagen podiumplaats. Mijn leuke toreneindspel uit dit tornooi heeft al de revue gepasseerd, dus nu tijd voor iets anders.

Tegen de sterkere spelers kon ik niet echt een vuist maken – een eerste redelijk goede partij werd remise, een volgende was ook goed, maar die verloor ik tenslotte, en de derde was een barslechte opening die ik niet overleefde. In de enige andere partij tegen een iets betere speler, liet ik een mooie combinatie liggen (die ik gezien had, maar waarin ik geen vertrouwen had) en ging daarna ten onder. Mijn partijen tegen zwakkere spelers won ik wel.

Hier die partij uit de eerste ronde.

Marienbad is een prachtige locatie in de winter, dus moet het dat zeker zijn in de zomer. Overal staan gedenkplaatjes die herinneren aan de vele beroemdheden die hier gewoond hebben of gepasseerd zijn. Een van de grootste hotels heet trouwens het Grandhotel Nabokov, naar jawel de beroemde schrijver, die hier gewoond heeft.

Het tornooi is een aanrader voor elke schaker die dan verlof kan nemen. Voor wie dat niet kan, je kan altijd ’s zomers hiernaartoe komen, maar dan is er geen schaaktornooi – dan moet je uitwijken naar de andere tornooien van de Czech Tour.

Op de terugweg werd nog gestopt voor een tank- en we-gaan-wat-eten-en-de-benen-strekken-stop in Idstein, een pittoresk dorp dat de stop inderdaad waard was. De magen werden gevuld met een prima en overvloedige (hoewel iets te weinig warme) Thaise schotel en zo waren we weer een mooie tussenstop rijker voor volgende avonturen.