Recencja książki - Szachy ze śmiercią

"Szachy ze śmiercią" to chyba pierwsza książka o której słyszałem, w której tak ważną rolę odgrywają szachy. Mimo to dopiero dzisiaj udało mi się znaleźć czas aby ją przeczytać. Nie rozczarowałem się.

Chyba jej największą zaletą jest to, że szachowe "smaczki" nie przeszkodzą w czytaniu osobie, która nie gra w szachy, a bardzo dodaje uroku tym, którzy w szachy grają (szczególnie tym, którzy znają debiuty szachowe i kojarzą charakter pozycji, jakie w nim występują). Szczególnie podobał mi się opis jednej z partii, której przebieg został opisany w całości.

Jak każda książka, której akcja dzieje się w okresie eksterminacji Żydów, jest to powieść niezwykle smutna, pokazująca jak bardzo ludzie są w stanie uciec od własnego człowieczeństwa i jak istotne w naszym życiu są pasje, takie jak szachy, które w trudnych chwilach pozwalają nam uciec od problemów, które nas otaczają. Bardzo podobało mi się przedstawienie królewskiej gry jako czegoś bardzo emocjonalnego. Dla kogoś kto w szachy nie gra może być ciężko zrozumieć, że szachy to nie tylko algorytmy i rywalizacja, ale cały zbiór różnych emocji, które otaczają tą grę i wiele z nich toczy się poza szachownicą.

Celowo nie skupiam się na streszczaniu tej książki, ta lektura ma za zadanie ukazać nieoczywiste relacje i emocje z nimi związane, spróbować przedstawić czytelnikowi sytuacje w których sami nie wiemy co tak naprawdę powinniśmy czuć.

Podsumowując - tą książkę polecam każdemu kto szachy traktuje jako pasję, oraz tym, którzy w szachy nie grają a chcą poznać ich świat od trochę mniej teoretycznej strony